Trabzon’a 1980 yılında öğretmen olarak atanan Nursen Ener Par, emekliliğinin ardından 45 yıl sonra yeniden görev yaptığı Akçaabat’ın Akçaköy Mahallesi’ne gitti. Ziyaretinde eski öğrencileriyle bir araya gelen Par, unutulmaz bir hasret giderme anı yaşadı[1]. Bu anlamlı buluşma, köyde büyük bir sevinç ve heyecana yol açtı.
Hem Öğretmen Hem Anne: Nursen Ener Par’ın Köydeki İzleri
Nursen Ener Par, 1980’li yıllarda Akçaköy’de göreve başladığında sadece bir öğretmen değil, aynı zamanda birçok öğrencisi için ikinci bir anne oldu. Köydeki eğitim seviyesinin yükselmesine büyük katkı sağlayan Par, öğrencilerine sadece ders vermekle kalmadı, onların hayata hazırlanmasına da rehberlik etti[1]. Ziyareti sırasında eski öğrencileri, öğretmenlerine olan sevgilerini ve minnetlerini dile getirdi.
Duygu Dolu Karşılama ve Sürpriz Buluşma
Öğretmen Par’ın köye geldiğini duyan eski öğrencileri, onu çiçeklerle ve büyük bir coşkuyla karşıladı. Yıllar sonra bir araya gelen öğretmen ve öğrencileri, gözyaşlarına hâkim olamadı. Par, yaptığı açıklamada, “Bu anları hayal bile edemezdim. Öğrencilerimin beni unutmaması, hayatımın en büyük ödülü” ifadelerini kullandı[1].
Eğitime Adanmış Bir Hayatın Hikâyesi
Nursen Ener Par, Trabzon’un kırsal kesiminde eğitimin önemine inanan bir öğretmen olarak tanınıyor. Yıllarca Akçaköy’de görev yaptıktan sonra emekli olan Par, birçok öğrencinin hayatına dokundu[1]. Bu ziyaret, onun eğitime olan bağlılığını ve öğrencileriyle kurduğu güçlü bağı bir kez daha gözler önüne serdi.
Köy Halkından Tam Not: “O Bizim İçin Çok Değerli”
Akçaköy sakinleri, Nursen öğretmenin ziyaretini “büyük bir onur” olarak nitelendirdi. Köy muhtarı, “Öğretmenimiz bizim için sadece bir eğitimci değil, aynı zamanda bir dost, bir ablaydı. Onu yeniden aramızda görmek çok mutluluk verici” dedi[1]. Ziyaret sırasında eski sınıf fotoğraflarına bakılırken, birçok anı tazelendi.
Geleceğe Mesaj: “Öğretmenlik Unutulmayan Bir Bağdır”
Nursen Ener Par, genç öğretmenlere de seslenerek, “Öğretmenlik sadece bir meslek değil, bir gönül işidir” dedi. Öğrencilerle kurulan bağın yıllar geçse de kopmadığını vurgulayan Par, tüm öğretmenlerin benzer bir sevgiyi görmesi temennisinde bulundu[1]. Bu buluşma, eğitimin kalıcılığını ve öğretmen-öğrenci arasındaki özel bağı bir kez daha hatırlattı.
